"W ostatnich dwóch wiekach republiki rzymskiej i w pierwszych dwóch stuleciach cesarstwa niewolnictwo osiągnęło najwyższy stopień rozwoju w świecie antycznym. Państwo rzymskie przekształca się w tym okresie stopniowo w scentralizowane cesarstwo. Polityce zagranicznej cesarstwa rzymskiego przyświecały dwa główne cele: umocnienie i rozszerzenie światowego imperium stworzonego w epoce republiki i obejmującego niemal wszystkie kraje znanego wówczas Rzymianom świata (oibis terramm), tudzież obrona jego granic przed napadem ludów sąsiednich. "
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972